20. Gün – Wadi El Fara – El Zulfi

9. Bölüm: Rotanın Değişimi ve Çölün Kalbinde Bir Dostluk

Motosikletle umre yolculuğumuzun en kritik virajlarından birini burada yaşadık. Wadi El Furra’daki kamp alanımızda sabahın ilk ışıklarıyla çadırlarımızdan çıktık. Çölün o serin sabah rüzgarı eşliğinde kamp ocağımızı yakıp çayımızı demledik, daha önceden erzak çantamıza attığımız kahvaltılıklarla o mütevazı ama bizim için dünyanın en lezzetli motorcu kahvaltısını yaptık. Ancak çaylarımızı yudumlarken aklımızda tek bir düşünce vardı: Zaman.

Günlerdir yollardaydık, tarihi baştan sona adımlamıştık ama artık Osman kardeşimin iş yerinden aldığı izin süresi hızla tükeniyordu. Dönüş vakti gelip çatmıştı fakat dönüş rotamız tam bir bilinmezlikti.

Suriye Riski ve Irak Vizesi Çıkmazı

Asıl planımız, Suudi Arabistan ve Ürdün’den sonra rotayı kuzeye kırıp dönüşü Suriye üzerinden yapmaktı. Ancak biz buralarda çöl yollarını aşarken, Suriye’de yeniden patlak veren terör saldırıları ve çatışma haberleri ulaşmıştı. Bu durum, o rotanın güvenliğini tamamen ortadan kaldırmıştı. Motorcular arasında hep konuşulan o ihtimaller masaya yatırıldı: Belki şansımızı zorlasak, gümrükte dil döksek geçebilirdik. Ancak Ortadoğu sınırlarında işler şansa bırakılmazdı. Sınırdan geri çevrilme ihtimalimiz çok yüksekti. Eğer kapıdan dönersek, yolu yüzlerce kilometre uzatacak, günlerce vakit kaybedecektik. Osman’ın işe zamanında dönememesi ve yaşayacağı sorunlar göze alınabilecek bir risk değildi. O yüzden Suriye riskini tamamen eledik.

Suriye defterini kapatınca mecburen geriye geldiğimiz rotadan, yani Irak üzerinden dönmek kalıyordu. Ama orada da koca bir bürokrasi duvarı karşımıza dikildi: Vizemiz. Giderken aldığımız Irak vizeleri tek girişliydi ve ülkeye kuzeyden tekrar girebilmek için acilen yeni bir vizeye ihtiyacımız vardı. Wadi El Furra’da telefonun çektiği bir noktadan hemen güvendiğimiz vizeci arkadaşımızı aradık. Durumun aciliyetini, yolda olduğumuzu ve hızlıca bir vize hazırlanması gerektiğini rica ettik. Sağ olsun, dostluğumuzun da hatırıyla telefonu kapatır kapatmaz hemen işlemlere başladı.

Nefud Çölü’nde Rüzgarla Dans

Wadi El Furra’daki o belirsizliklerin ardından rotamızı Kuveyt sınırına çevirdiğimizde önümüzde dile kolay, tam 1200 kilometrelik devasa bir yol vardı. Üstelik bu yol, motosikletle umre serüvenimizin en zorlu etaplarından biriydi; çölün tam kalbinden, o acımasız ıssızlıktan geçiyordu. Gelirken tecrübe ettiğimiz o amansız kum denizinin ne kadar zorlayıcı olduğunu çok iyi biliyorduk. Biraz sürdükten sonra tekrar Medine’ye yaklaştığımızda şehrin içine girmeden, çevre yolundan süzülerek geçtik. O esnada kaskın içinden Peygamber Efendimiz’e (s.a.v) son bir selam gönderip, içimizdeki o buruklukla yönümüzü Hafer El-Batin istikametine doğru kırdık.

Medine’yi arkamızda bırakıp yaklaşık bir saat sürdükten sonra Nefud Çölü’nün o meşhur, acımasız sıcağı yüzümüze çarpmaya başladı. Sadece sıcak da değil; doğa adeta bizimle inatlaşıyordu. Yol boyunca birkaç kez irili ufaklı kum fırtınalarının tam içinden geçmek zorunda kaldık. Etrafta aşırı ve kestirilemez bir rüzgar vardı. O rüzgar yandan öyle bir vuruyordu ki, altımızdaki o koca yüklü motorları sağa sola savuruyor, şeritte tutunmak için kollarımız koparcasına bir mücadele veriyorduk. Özellikle vadilerin arasından geçerken o daralan coğrafyanın yarattığı rüzgar türbülansına girmek bizi hem fiziksel hem de mental olarak inanılmaz yordu. Ama tüm bu zorluklara, o yorgunluğa rağmen itiraf etmeliyim ki manzara tek kelimeyle harikaydı. Rüzgarla dans eden kum tepeleri, çölün o uçsuz bucaksız, vahşi dokusu… Motosikletle İran turu öncesindeki bu sürüş, hayatımda sürdüğüm en güzel yollardan biri olarak hafızama kazındı.

Çöl Hipnozu ve El-Zülfi Yolu

Sıcaktan kavrulmak ve saatlerce çölde sürerken gözün hep aynı uçsuz bucaksız manzarayı görmesi bir süre sonra fena halde yoruyor, insanda aşırı bir uyku hali yaratıyordu. Çölde sürmenin o meşhur yol hipnozu yavaş yavaş bizi esir almaya başlamıştı.

Göz kapaklarımın ağırlaştığını hissettiğimde, öğleden sonra çölde karşımıza çıkan bir benzinliğe çektik motorları. Yakıtları fulledikten sonra hemen benzinliğin mescidine sığındık. O serin halıların üzerinde, deliksiz bir saat kadar uyuyup bedenimizi sıfırladık.

Biraz dinlenip uykumuzu aldıktan sonra tekrar marşa basıp rotamızı El-Zülfi şehrine doğru çevirdik. Araçla umre yapmak isteyenlerin tecrübe etmesi gereken bir detay; Suudi Arabistan’da gece motor sürmek gerçekten bir başka güzel; gündüzün o cehennem sıcağı gidiyor, yerine efil efil, insanın içini açan inanılmaz tatlı bir hava geliyor. Havanın serinlemesiyle sadece biz değil, altımızdaki makineler de rahat bir nefes aldı. Oksijeni bol ve serin havayı çeken motosikletin performansı bile hissedilir derecede yükseldi, motor altımızda adeta yağ gibi akmaya başladı.

Gece karanlığında bu şekilde biraz daha o keyifli sürüşü yapıp nihayet gözümüze kestirdiğimiz güzel bir kamp yeri bulduk. Hiç vakit kaybetmeden otağımızı hemen buraya kurduk. Yanımızdaki biraz konserve ve yolda temin ettiğimiz biraz da yerel yiyeceklerle akşam yemeğimizi yedik. O devasa yorgunluğun üzerine çadırın içine girip yatar yatmaz adeta şalterleri kapadık ve derin bir uykuya daldık.

(Gezgin Notu: Kendi rotanızı çizerken bu bölgedeki kritik ikmal noktalarını ve kamp alanlarını incelemek isterseniz, hazırladığım Motosikletle Umre Rotası – Güncel Durak ve Koordinat Haritası linkine tıklayarak rotayı kendi haritanıza kaydedebilirsiniz.)

21. Gün – El Zulfi – Kuveyt

Çöl Ortasında Vaha: El-Zülfi

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte El-Zülfi’de bizi misafir eden o güzel ve sessiz parka içimizden bir teşekkür edip çadırlarımızı topladık. Motorlara atlayıp vakit kaybetmeden yola koyulduk ve El-Zülfi’nin tam şehir merkezinden geçtik.

Burası gerçekten tam anlamıyla çölün ortasında bir vaha gibiydi; koca bir hiçliğin ortasında yeşermiş, bir ucundan diğer ucuna topu topu 5 kilometre süren küçücük, sevimli bir yerleşim yeriydi.

Şehri çabucak arkamızda bırakıp asfaltta yaklaşık bir saat kadar sürdükten sonra yol kenarında uçsuz bucaksız deve çiftlikleri ilişti gözümüze. Buralara kadar gelmişken şu develeri yakından görelim, yanlarına kadar gidelim dedik.

Ama biz motorlarla onlara doğru yaklaşmaya başladığımız an, o ağırkanlı sandığımız koca develer bir anda dörtnala kalkıp bizden kaçmaya başladılar. Onların o telaşlı kaçışına gülerek asfalta, kendi rotamıza geri döndük.

Nefud Çölü’nün Vahşi Dokusu

Yola çıkıp biraz daha sürdükten sonra, asfalttan bakmakla yetinmeyip çölün o vahşi dokusunu bizzat tekerleklerimizin altında hissetmek, motosikletle umre yolculuğunun o ruhuna uygun gerçek bir çöl sürüşü deneyimi yaşamak istedik.

Aslında benzinimiz epey azalmıştı ve mantıken o riske girmememiz gerekiyordu ama içimizdeki o macera tutkusuna yenik düştük. Hiç düşünmeden gidonu asfalttan doğrudan kum denizine kırdık.

Çöle ilk girişimiz gayet güzel ve keyifliydi, zemin nispeten sertti ama içlerine doğru ilerledikçe işin rengi değişti. Kum giderek yumuşadı, pudra kıvamına geldi ve biz o ağır motorlarla bata çıka ilerlemeye başladık.

Dünyanın en sıcak çöllerinden biri olan Nefud Çölü’nün o acımasız kumu, altımızdaki yüklü motorları adeta yutmaya çalışıyordu. Bir saat boyunca o kum tepelerinin arasında inanılmaz bir mücadele verdik; birkaç defa ben, birkaç defa da Osman kuma saplandık, motorları devirdik.

Motosikletler tam kamp yüküyle dolu olduğu için bizi fiziksel olarak tükenme noktasına getirse de, çölün kalbinde bata çıka, düşe kalka verdiğimiz o bir saatlik mücadele ve yüzümüzdeki o tebessüm, bu motosikletle umre rotası deneyiminin en zor ama kesinlikle en harika anlarından biri oldu.

Kuveyt Sınırına Doğru

Nefud Çölü’nün o yumuşak kumlarındaki bata çıka verdiğimiz zorlu ama keyifli mücadelenin ardından, asfaltın o akıp giden güvenli kollarına geri döndük. Saatlerce o kavurucu sıcağın altında, motorların ritmik sesi eşliğinde Kuveyt sınırına doğru kilometreleri devirdik.

Sınıra, Ar-Ruqi adlı kasabaya yavaş yavaş yaklaşırken, o uçsuz bucaksız çölün ortasında gözümüze yine bir deve çiftliği ilişti. Aslında sabahtan beri, o develerin bizden kaçtığı andan itibaren içimizde bir ukde kalmıştı.

Çöllere ilk adım attığımız günden beri o göçebe çadır kültürünü yerinde solumayı, o yaşamın tam içine girip meşhur deve sütünü taze taze deneyimlemeyi çok istiyorduk. Bu fırsatı pas geçemezdik.

Zaten az önce kumda düşüp kalkmanın verdiği o tatlı cesaretle, hiç tereddüt etmeden ağır yüklü motorların gidonunu tekrar çöle doğru kırdık.

Sudanlı Çoban ile Gönül Dili

Toprak ve kum karışımı o zorlu yolda motorları sarsıla sarsıla biraz daha sürdükten sonra nihayet çiftliğin kalbine, o kıl çadırların olduğu yere ulaştık. Kontakları kapattığımızda etrafa ağır bir çöl sessizliği çöktü.

Ortalıkta ne bir insan belirtisi vardı ne de görmeyi umduğumuz o develer… Çadırların arasına doğru yürüyüp birkaç kez seslendik. Çok geçmeden ana çadırın kapı örtüsü aralandı ve içeriden uzun boylu, oldukça yapılı, heybetli siyahi bir adam çıktı.

Yüzündeki o şaşkın ama sıcak ifadeyi görünce hemen “Selamun aleyküm” deyip o evrensel bağı kurduk. Gülümseyerek selamımızı aldı, kendi dilinde o tatlı ve ahenkli telaffuzuyla peş peşe bir şeyler söyleyerek bizi o sıcağın altından kurtarıp büyük bir içtenlikle çadırına davet etti.

İçeri adım attığımızda çölün o amansız sıcağı, yerini kıl çadırın o kendine has serinliğine bıraktı. Bu güzel insan meğer buranın deve çobanıymış; aslen Sudanlı, inanılmaz tatlı, efendi ve yüzünden tebessüm eksik olmayan bir adamdı.

Bizi çadırın en serin köşesine oturtup hemen ocağın başına geçti. Bir yanda bize çöldeki o devasa yorgunluğumuzu alacak olan o demli çayını hazırlarken, diğer yanda hamur açıp sacın üzerinde bizim gözlemeye çok benzeyen harika bir sıcak ekmek pişirdi.

İşin en komik ve aslında en mucizevi tarafı ise şuydu: Bizim Sudanlı dostumuzda bir gram bile İngilizce yoktu, bende ve Osman’da da Arapça’nın ‘A’sı yoktu. Ama araçla umre yapmak isteyenlerin veya bizim gibi yolda olanların bildiği o “Nasıl anlaştınız?” sorusunun cevabı belliydi; ettik işte! 🙂

İki saat boyunca o çadırın içinde, kırık dökük kelimelerle, el kol hareketleriyle, yüz ifadeleriyle, kumun üzerine çizdiğimiz çizgilerle ve kalpten kalbe kurulan o görünmez bağla öyle derin bir sohbet ettik ki sormayın gitsin.

Kendi memleketindeki ailesinden, Sudan’dan, çölün o zorlu ama bir o kadar da özgür yaşamından, develerden, bizim binlerce kilometrelik yolculuğumuzdan… Her şeyden konuştuk. İnsan gerçekten aynı dili konuşmasa da gönül diliyle saatlerce dertleşebiliyormuş, o çadırın içinde bunu iliklerimize kadar hissettik.

Bu deneyim, sanki motosikletle İran turu öncesinde aldığımız manevi bir hediye gibiydi. O mis kokulu gözlemeleri yiyip, çaylarımızı yudumlarken zamanın nasıl hızla akıp gittiğini hiç anlamadık.

Develeri sağma veya sütü tatma fırsatımız olmasa da, bu Sudanlı çobanın o karşılıksız misafirperverliği her şeye bedeldi. İki saatin sonunda, çölün ortasında hiç tanımadığımız ama bize sofrasını ve gönlünü açan bu güzel insana yürekten teşekkür ettik.

Sımsıcak bir vedalaşmanın ardından kasklarımızı takıp, tekrar motorlarımızın marşına bastık ve Kuveyt sınırındaki Ar-Ruqi’ye doğru o upuzun yola bıraktığımız yerden devam ettik.

Çölden Gökdelenlere: Kuveyt Sınırı

Suudi Arabistan’ın o kavurucu ve ıssız çöllerinden sonra gecenin köründe Kuveyt sınırına dayandığımızda, bizi tam bir Ortadoğu bürokrasisi bekliyordu. Kuveyt City’ye 140 kilometre kala ulaştığımız sınır kapısında işlemler tam 2,5 – 3 saatimizi yedi.

Gecenin bir yarısı, elemanların o lakayt tavırları ve ülkeye ilk girişimiz olduğu için sisteme kayıt, fotoğraf derken motor üstünde ağaç olduk. Allahtan kapıda verilen e-vize ücretsizdi de oradan yırttık dedik, gümrük kısmı yarım saat bile sürmedi.

Fakat Kuveyt’in gümrükte ilginç bir huyu var: Uluslararası gümrük belgesi olan CPD’yi (Carnet de Passages) istiyorlar ama üzerine kaşe vurmuyorlar. Kendi formlarını doldurup elinize tutuşturuyorlar ve dönüşte Suudi Arabistan gümrük evraklarını istiyorlar. Yani o kağıtları gözünüz gibi saklamanız şart.

Tam “Oh be, geçtik” derken, Basra kapısından girerken zorunlu kıldıkları o sigorta için 12 dinar (yaklaşık 1700-1800 lira) ödemek resmen böğrümüzü deldi. Vizeye 100 dolar isteseler vallahi bu kadar içimiz yanmazdı!

Radarlardan Sağ Çıktık!

Sınırı geçerken içimizi rahatlatan, göbek atmamıza sebep olan en büyük olay ise Suudi Arabistan’dan tek kuruş ceza yemeden çıkmış olmamızdı. Suud yollarında her 5-10 kilometrede bir kurulan, kenara iki akü bağlanıp bırakılmış veya direklere kurnazca gizlenmiş o meşhur EDS (Elektronik Denetleme Sistemi) radarlarına en az 7-8 defa fark etmeden girmiştik.

Bazen hızı ayarlayamıyor, bazen anlık dönüşler yüzünden kırmızıda geçiyorduk. Cezaların 2500 Riyal’den (yaklaşık 30.000 TL) başladığı bu ülkede, ceza yemeden sıyrılmak bizim için büyük ikramiye oldu. Yoksa motorları orada bırakıp otostopla dönmemiz işten bile değildi.

Hazır Suudi Arabistan’dan çıkmışken kendi aramızda bir değerlendirme de yaptık. Araçla umre yapmak isteyenlerin bilmesi gereken en önemli şey; Suudi Arabistan gerçekten inanılmaz güvenli bir ülke. Geceleri parklarda, cami köşelerinde, yol kenarlarında çadır kurup uyuduk; bir Allah’ın kulu gelip “Hayırdır, siz kimsiniz?” demedi.

Tabi bu güvenliğin arkasında o caydırıcı, sert yasalar yatıyor. Kendi aramızda bir sıralama yapsak; sistem ve düzen açısından Suudi Arabistan 1 numara, İran 2 numara, Kuveyt 3 numara olur. Irak mı? O maalesef eksi 1500’lerde sürünüyor. Suud’un tek eksiği turistik tabelaların zayıflığıydı; dünyanın en güzel tarihi eserinin yanından geçseniz bile ruhunuz duymayabiliyor.

Daha önce 8. Bölümde anlattığımız gibi, bu yolculukta aslında motosikletle umre yapmanın sadece bir ibadet değil, bir sabır sınavı olduğunu defalarca kez anladık.

Asıl Deveci Bizmişiz!

Sabah 8 civarında Kuveyt City ufukta belirdiğinde gözlerimize inanamadık. Çölün ortasında bir vaha gibi yükselen devasa gökdelenler, lüks rezidanslar… Kuveyt, bir Arap ülkesinden çok Paris’i veya Amerika’yı andırıyordu.

Şehre girerken yerel bir motosikletçi yanımıza yanaşıp bize rehberlik edince havalara girdik. Kendi aramızda gülüşmeden edemedik: “Adamlarla deveci diye dalga geçiyoruz ama adamlar Paris gibi yerde yaşıyor. Sıcaktan ve tozdan kavrulmuş halimizle asıl deveci olan biziz!”

Motorları güvenli bir cami kenarına çekip Kuveyt’in o meşhur, bizim Uzun Çarşı’ya benzeyen hareketli sokaklarına daldık. Katar’ın meşhur portakal çiçeği tatlısı, çeşit çeşit hurmalar, tahin helvaları tezgahlardan taşıyordu.

Geleneksel kıyafetleri inceledik; “kral kıyafeti” veya “şıh kıyafeti” denilen o özel abalar çok ilgimizi çekti. Hilton gibi lüks otellerin gölgesinde market ararken kendimizi birden bir halıcıda bulup, anı olsun diye “koyun postu” almamız da araçla umre rotamızın en absürt ve komik anılarından biri oldu.

Tam 597,5 kilometre yol devirmenin verdiği o kemik sızlatan yorgunlukla, akşam olunca bizim Bebek sahilini andıran Basra Körfezi kıyısında kamp yeri aramaya koyulduk.

Saat gece 01:00’i gösterdiğinde nihayet çadırlarımızı körfezin hemen kenarına, denizin o sakinleştirici sesini dinleyebileceğimiz efsane bir noktaya kurduk. Ertesi gün hedef Irak sınırıydı.

22. Gün – Kuveyt – Basra (IRAK)

Deniz Üstünde 36 Kilometre: Şeyh Cabir Köprüsü

Kuveyt’teki kamp alanımızda sabah erkenden uyanıp kahvaltımızı yaptık. Vakit kaybetmeden yola koyulduk çünkü hedefimiz Irak sınırıydı. Giderken, eski o uzun yolu sadece 20 dakikaya indiren meşhur Şeyh Cabir El-Ahmed El-Sabah Köprüsü’ne (Sheikh Jaber Al-Ahmad Al-Sabah Causeway) çıktık.

Burası öyle sıradan bir köprü değil. Yaklaşık 36 kilometrelik uzunluğuyla dünyanın en uzun deniz üstü köprü projelerinden biri olarak biliniyor. Denizin üzerinde adeta bir beton gerdanlık gibi uzanan bu mühendislik harikasının tam ortasında, Kuveyt’in geleneksel yelkenli gemilerini (Dhow) andıran devasa bir orta direk yükseliyor.

Suyun ortasında inşa edilen o yapay adalar ise uçsuz bucaksız maviliğin ortasında insana adeta başka bir dünyadaymış hissi veriyordu. Ancak bu görsel şölenin ortasında, yolculuğun başından beri yakamızı bırakmayan o kask kamerası şanssızlığı yine sahne aldı.

Tam köprünün o en görkemli yerinde, o devasa direğin altından geçerken kask kamerasının şarjı tamamen bitti. O muazzam deniz manzarasını, köprünün heybetini ve motorların üzerinde hissettiğimiz o özgürlük anını kayda alamamak içimde büyük bir ukde olarak kaldı. Sonuç olarak, görüntüyü hafıza kartına yazamadık ama zihnimize kazıyıp yola devam ettik.

Kuveyt Petrol Sahalarında Tehlikeli Dönemeç

Köprüden karşıya geçip ana karaya ayak bastığımızda ise macera asıl şimdi başlıyordu. İpek Şehri (Madinat Al-Hareer) tarafına geçince navigasyonun azizliği ve yolların karmaşası yüzünden bir anda rotayı şaşırdık.

Kendimizi aniden sivil girişlerin kesinlikle yasak olduğu, Kuveyt’in o sıkı korunan devasa petrol sahalarının tam ortasında bulduk. Etrafta devasa boru hatları, alev alev yanan gaz bacaları ve çölün ortasında homurdayarak çalışan devasa makineler vardı.

Yanlış yere girdiğimizi ve başımızın derde gireceğini anlayınca, o petrol hatlarının arasından bir an önce çıkmak için adeta zamanla yarıştık. Neyse ki bir süre o dev tesislerin arasında yol aradıktan sonra sağ salim kendimizi tekrar ana yola atıp sınır hattına doğru yönlenebildik.

Irak Sınırı ve Çikolatayla Aşılan Bürokrasi

Kuveyt’in ihtişamını arkada bırakıp Irak sınırına, Basra kapısına ulaştığımızda Ortadoğu bürokrasisi “Ben buradayım” dedi. Sınırda normalde istenen 10 dolarlık ücreti, önceki gelişimizde tanıştığımız görevliye Türkiye’den getirdiğimiz çikolatadan ikram ederek tatlıya bağladık; sağ olsun para almadı.

Ama sigorta ve diğer işlemler yüzünden yine 2-3 saat gümrükte ter döküp zar zor kendimizi Irak’a atabildik. Irak vizesi mi? Dünyanın en zor işlerinden biri! Türkiye’den konsolosluklarda günlerce uğraşıp alamadığımız vizeyi, “Kerbela Express” sayesinde seyahatimizden önce zorlukla halletmiştik.

Hüseyniye’de Gece Yarısı ve Sanayi Misafirperverliği

Sınırdan çıkıp Irak’ın içlerine doğru gaz açtığımızda hava çoktan kararmıştı ve gece ilerledikçe yollar iyice ıssızlaştı. Geceyi geçirmek için ulaştığımız Hüseyniye bölgesinde, o karanlığın ve tekinsiz atmosferin içinde açıkçası ilk başta biraz ürperdik. Etraftaki o sanayi pisliği, dükkanların loş ışıkları insanı ister istemez tetikte tutuyordu.

Kalacak güvenli bir yer ararken karşımıza üstü başı, elleri yağ pas içinde olan yerel tamirciler, emekçiler çıktı. İlk saniyede neyle karşılaşacağımızı bilemediğimiz o tedirginlik, adamların yüzündeki o samimi tebessümü ve “Ehlen ve sehlen” nidasını duyduğumuz an yerini büyük bir rahatlamaya bıraktı.

Bizi hemen buyur edip o dükkanların arkasındaki mütevazı yerlerinde misafir ettiler. Can emniyetimizi ve koca motorlarımızı kendi malları gibi koruyup kollayarak bize kapılarını açtılar. Ortadoğu’nun o dışarıdan sert görünen ama içine girince insanı saran misafirperverliğini o gece o sanayi köşesinde bir kez daha iliklerimize kadar hissettik.